કેવું પરોઢ ઊઘડે ( શિશુનું બગાસું! )
આ શ્હેરનું; લથડિયાં ભરતા જતા સૌ
(શું રાતપાળી કરતા મજદૂર?) તારા;
ને સૂર્ય લાલ તીરછી નજરે નિહાળે
હોટેલ લાઇટ્સ હજીયે ભભકી રહેલી.
કેવી બપોર ( ઘરડી પણ વાંઝણી સ્ત્રી)
ચીસો વડે સમૂહને સળગાવી દેતી;
ચારે દિશા તરફથી પવનોય શુષ્ક
બેડોળ વ્યંઢળ તણા હિહિકાર દેતા.
ને સાંજ ( લિપ્સ્ટિક વડે શણગારી ઓષ્ઠ)
ચૂમી રહી સડકને, ગલીકૂંચીઓને;
જાઝી મ્યુઝિક પર સૌ મર્ક્યુરી લેમ્પ્સ
નાચી રહ્યા, ગટરમાં ઠલવાય તેજ.
આ રાત્રિમાં ભમી રહેલ અનાથ સ્વપ્નો
(ભૂલાં પડ્યાં શિશુ) ઘડી, રડી, જંપી જાતાં.
- હસમુખ પાઠક
કવિતામાં કૌંસનો ઉપયોગ આ કવિની વિશિષ્ઠતા છે ! જાણે કવિતાનો પાઠ કરતાં કરતાં આપણને ખાનગીમાં બીજી કોઇ આનુષંગિક વાત ન કરતા હોય! આ શૈલી, અને પ્રચલિત અંગ્રેજી શબ્દોનો છૂટથી ઉપયોગ કરીને શહેરની નિર્જીવ જેવી સૃષ્ટિનું વર્ણન, અને પ્રણાલિકાગત વસંતતિલકા છંદ આપણા મન પર એક અજાયબ છાપ પાડી જાય છે.
