મૃત્યુ મારું પોતાનું હતું
એટલા માટે રુદન મારું ઘણું છાનું હતું,
અશ્રુઓ સાધન તરસ મારી છીપાવવાનું હતું.
એના હાથે માનવી રહેંસાઈ ટળવળતો રહ્યો,
આ જગત એવું અધૂરું એક કતલખાનું હતું.
મારે વહેવાના સમય પર હું તો છલકાઈ ગયો,
લક્ષ સાગરમાં ભળી ઊંડાણ જોવાનું હતું.
હું જ નીરખતો હતો એ વાત હું ભૂલી ગયો,
મારા મનથી પાપ મારાં કોણ જોવાનું હતું?
એટલે તો મેં નજર પણ ના કરી એ દ્રશ્ય પર,
કે ગગનથી તારલા વિણ કોણ ખરવાનું હતું !
અર્થ એનો એ નથી હું પણ ‘જલન’ તરસ્યા કરું,
ઝાંઝવાંઓને તો જીવનભર તરસવાનું હતું.
એ જ કારણસર રડ્યો ના હું સ્વજનના મોત પર
ઓ ‘જલન’, જાણે કે મૃત્યુ મારું પોતાનું હતું.
જલન માતરી
પહેલી જ વાર વાંચી. જલન મારા અત્યંત પ્રીય શાયરોમાંના એક.
એકે એક શેર લાજવાબ છે.
આભાર.
મેં આ અગાઉ ફક્ત મક્તો જ સાંભળેલો… આખી ગઝલ વંચાવવ બદલ ખુબ ખુબ આભાર..
કેવી બળુકી બાની છે !!
એક એક શેર સવા શેરનો !
wah, nice gazal
a very nice gazal which is reflected truth of “MRUTYU”