મારા રે હૈયાને તેનું પારખું - પ્રહ્ લાદ પારેખ (Prahlad Parekh)

મારા રે હૈયાને તેનું પારખું
 
ક્યારે રે બુઝાવી મારી દીવડી, ક્યારે તજી મેં કુટિર ?
કઈ રે ઋતુના આભે વાયરા, કઈ મેં ઝાલી છે દિશ ?
નહીં રે અંતર મારું જાણતું.
  
કેવાં રે વટાવ્યાં વન મેં આકરાં, ઊંચા ઊંચા પહાડ ?
કેમ રે વટાવી, ઊભી માર્ગમાં, અંધારાની એ આડ ?
નહીં રે અંતર મારું જાણતું. 
 
વગડે ઊભી છે નાની ઝૂંપડી, ઘર ઘર થાયે છે દીપ;
તહીં રે જોતી મારી વાટડી, વસતી મારી ત્યાં  પ્રીત :
મારા રે હૈયાને તેનું પારખું.
 
પડ્યા રે મારા પગ જ્યાં બારણે, સુણિયો કંકણનો સૂર;
મૃદુ એ હાથો દ્વારે જ્યાં અડ્યા, પળમાં બંધન એ દૂર.
મારા રે હૈયાને તેનું પારખું.
 
ફરીને   કુટિરદ્વારો  વાસિયાં,  રાખી   દુનિયા  બહાર ;
પછી  રે   હૈયાં  બેઉ ખોલિયાં,  જેમાં  દુનિયા હજાર !
મારા રે હૈયાને તેનું પારખું. 

પ્રહ્ લાદ પારેખ ‍