મજા આવે છે જે કામ માં

મજા આવે છે જે કામ માં….

મજા આવે છે જે કામ માં તેમા સમયનો બગાડ છે
ના, હું નથી કહેતો, કહે વડીલો સલાહકાર છે

આ કર અને આ ના કર, તે કરીશ તો ફાયદો શું?
તું કંઇ સમજતો જ નથી કેમ આટલો ગમાર છે?

લોકો ક્યાં નીકળી ગયા પણ તુ ત્યાં નો ત્યાં જ છે
તારે કંઇ કરવુ જ નથી ? આખરે શું વિચાર છે?

કંટાળી ગયો છુ સાંભળી સાંભળીને એક જ વાત
શું મન માં મારા આવે, તે બધુ જ બેકાર છે ?

હું બિચારો ફુટબોલ જેવો ને જુઓ સામે બે બે ટીમ
મન ફાવે તેમ મારે લાત, મે ખાધી કેટલીય વાર છે

બસ હવે તો ઘણુ થયુ, મક્કમ કર્યુ છે મારુ મન
મન આપ્યુ છે ઇશ્વરે જેમાં શ્રઘ્ઘા રાખવી અપાર છે

સાચુ જીવન જીવવુ છે મોઇઝ તો જાત પર વિશ્વાસ કર
લોકોને જોઇ જોઇ ને જીવવામાં શું સાર છે ?

મોઈઝ હિરાણી…

…..પાછો મળુ

સંભાવનાઓના મેળામાં ખોવાઇને પાછો મળુ
આગ લગાડી આગમાં બળીને પાછો મળુ

વાદળોમાં પથરાઇ જઇ હું આમતેમ ફરુ
ખૂબ વરસી વરસાદમાં, જળ ટીપાં મા મળુ

ઉપદેશો-સલાહ-સુચનોમાં જકડાઇ ખૂબ ચુકયો છુ
જો આવીને કરે તુ મુકત તો પાછો મુજને મળુ

ઘેરા ઘેરા જંગલો ને કેવા કેવા રસ્તા છે ! !
પણ પથદશૅક તુ મારો છે હું શીદને પાછો વળુ

ખુદા તારા પ્રેમની પરિભાષા કદાચ એ જ હશે
કે ખોવાઇ જઇ ને મુજમાં હું, તુજ માં પાછો મળુ

જીવનને ફકત ઘસડયા જ શુ કામ કરવુ મોઇઝ
કઇંક તો કરુ કે મયૉ પછી સિતારામાં ઝળહળુ

મોઈઝ હિરાણી…

બીપીન શાહ

ખૂબસૂરત ફૂલોની સોડ, આ કબર છે,
લથબથ સોડમથી સૌ કાં બેખબર છે…

ઘણાં સૂતા અહી રાતના દિદાર બદલી,
મોઢું ફેરવી લેનારાઓની આ કસર છે…

હતું કે જરૂર આવીશ મારી મઝાર પર,
જોઇલે આ આંખો હજી ટગર મગર છે…

આખરી ફૂલ તારું હાથોહાથ સ્વિકારત,
કિન્તુ,બંધ મુઠ્ઠીને પણ કાતિલ અસર છે…

સોડ છોડાવી હમણાં ઊભો થાઉં પણ,
મારી આ જાગીર પર સૌની નજર છે…

Bipin shah
9867224121
Mumbai

તમારી ‘ના’ માં ‘હા’નો જવાબ મળી ગયો,
ખબર નહિ શું અનુભવ ખરાબ મળી ગયો…

પોતાનેજ શણગારી મેં જાતે ,નવોઢાની જેમ,
જાણે મનમિત રાણીને નવાબ મળી ગયો…

ઢેલના વર્તનમાં અચાનક ફરક પડી ગયો,
જોબનવંતો મોર તે પણ બેતાબ મળી ગયો…

રેતીના ઢગલા પર ફરકાવી સાઠીકડાની ધજા,
દરિયો થાય આતુર જાણે ખિતાબ મળી ગયો…

વસંત બેસતાજ બાગે એક સરવૈયું કઢાવિયું,
વૃક્ષને ખૂટતાં પાન, બધો હિસાબ મળી ગયો….

Bipin shah
9867224121

આંખો  માં  થોડો  ગુમાન  ભરી દે , થોડો  જામ મૂકી  દે
એકપણ આંસુ  ના ટપકાવ ,પલક આમ ને આમ મૂકી દે.

નહિ  પૂછ  વજૂદ  નું  કારણ  ફક્ત  સરનામું  આપવું  છે,
મથાળું રાખું છું  કોરું જરા થામ,મનગમતું  નામ  મૂકી  દે.

ટપકા   જેવડી  જીંદગી નું  લખાણ  ક્યાં  લાંબુ  હોય છે,
વાક્ય અધુરુ ના મૂક, દરેક મૉડ પર તું પૂર્ણવિરામ મૂકી દે.

સંવેદના  આમ જ  લુટાઈ  જતી,  સરેઆમ  રસ્તા  પર ,
નસીબ ને બહાર ફેંક, હથેળી ખોલ ને ખુલ્લી આમ મૂકી દે

મોજુદગી ભલે મહેરાબ   કોઈની  જીંદગી  બદલી  શકે,
આહટ  આવતાં પેલા સૂફી   હાજરી નો  પૈગામ  મૂકી દે

Bipin shah
9867224121

હો વણકર વીર મેઘમાયો

હો વણકર વીર મેઘમાયો

કવિતા :: .. તા .૩૦/૦૯/૨૦૧૪

હો વણકર વીર મેઘમાયો ..હા એ તો અમારો લાડકવાયો ;
સહુનો પ્યારો .. પ્યારો ને , તેના માત પિતાનો વીર જાયો
હો વણકર વીર મેઘમાયો ….
પાણીના બુંદકાજે , પાટણ ધરામાં આપ્યું મહાબલિદાન:
એ વીર થઈ ,શુરવીર થઈ માયો શહીદ થઈ હોમાયો
હો વણકર વીર મેઘમાયો ….
બત્રીસ લક્ષણો થઈ અવતર્યો , ને ચૌદલોક પુજાયો
જન જન જેની રે પુજાઓ કરે , દેવો રુદયમાં હરખાયો
હો વણકર વીર મેઘમાયો ….
અરે સિધ્ધરાજ પણ જેના વખાણ કરે, રુદિયામાં આનંદ ધરે
એવો અમ વણકર નરબંકો વીર અરે મહાવીર કહેવાયો
હો વણકર વીર મેઘમાયો ….
ધન્ય ધન્ય પાટણની ગુર્જર ગિરાને પતિત પાવન કરી
અરે આ લોક ને પરલોકમાં માયો દેવ થઈ ઓળખાયો

કવિ : “ જાન “
જાદવ નરેશકુમાર મોતીલાલ
મુ.પો. મલેક્પુર –વડ
તા . વડનગર , જિ. મહેસાણા
પી; ૩૮૪૩૫૫ મો. ૯૯૨૪૬૧૦૧૨૪

:- કવિતા :- ૦૧/૧૦/૨૦૧૪
પાટણનગર

ઉત્તર ગુજરાતમાં
આવેલું પાટણનગર
જેમાં વીર માયા નામનો વણકર
પાટણ નગરને ઉગારી
સુખી સમ્રુધ્ધ કર્યુ નગર
પ્રજા જીવ કાજે
તાર્યુ આ આખુય પાટણનગર
સાત સાત દિવસ ઢંઢૅરો પીટાવ્યો સિધ્ધરાજે
બત્રીસ લક્ષણો
એક વણકર દિકરો માયો આવ્યો આગળ
ને આપ્યું મહાબલિદાન
ને સિધ્ધરાજ જયસિંહનું સપનું થયુ સાકાર
એ જ બતાવે છે
પાટણનગરની થઈ સુખીસમ્રુધ્ધિ ની લહર

કવિ : “ જાન “
જાદવ નરેશકુમાર મોતીલાલ
મુ.પો. મલેક્પુર –વડ
તા . વડનગર , જિ. મહેસાણા
પી; ૩૮૪૩૫૫ મો. ૯૯૨૪૬૧૦૧૨૪

:- કવિતા :-
છવાયો …
છવાયો … છવાયો … છવાયો રે
રાજવી રુદયમાં હર્ષોલ્લાસ છવાયો
છવાયો … છવાયો રે છવાયો ..
માયાની સમાધિના આગમનથી
લોક રુદયમાં હર્ષોલ્લાસ ઉજવાયો
ઉજવાયો… ઉજવાયો રે ઉજવાયો ..
છલકાયો …છલકાયો .. છલકાયો રે
નાદ–ગાજ સાથે હર્ષોલ્લાસ છલકાયો
છલકાયો …છલકાયો ..છલકાયો રે
આજેય માયા સાતમ ઉજવે છે લોક
જેનો રુદયમાં આનંદ ના સમાયો
સમાયો … સમાયો .. સમાયો રે

:- કવિતા :-
હો અમે છીએ વણકર …..
હો અમે છીએ વણકર …. હા અમે છીએ વણકર
હાથ પગના સથવારે વણીએ અમે કાપડ
હો અમે છીએ વણકર … હા અમે છીએ વણકર…
રૂમાલ , પસેડી , ગરણાં વગેરે
અદ્દભુત કારીગરીથી સજાવીએ જી રે કાપડ
હો અમે છીએ વણકર … હા અમે છીએ વણકર …
એક એક બુંદ પસીનાનું પાડી અમે , રંગ બે રંગી બનાવીએ મજાનું કાપડ
હો અમે છીએ વણકર … હા અમે છીએ વણકર …
સુતરના તારથી એક એક તારને સાંધી
અવનવી રંગ બે રંગ પાડીએ ચોક્ડી
હો અમે છીએ વણકર … હા અમે છીએ વણકર …
ગામ ગામ , ને શહેર શહેર જઈ , ફરીને
વેચીએ કાપડ , ને કરીએ દિનભર ક્માણી
હો અમે છીએ વણકર … હા અમે છીએ વણકર …
અરે મહેનત પુરૂષાર્થના પુજારી અમે વણકર
છીએ અમે વણકર ને લોક કેમ કહે પછાત
હો અમે છીએ વણકર … હા અમે છીએ વણકર …
અમારા વણકરનું પહેરે, સહુ કાપડ
ને ધન્ય અનુભવીએ જાતિ અમારી વણકરને
હો અમે છીએ વણકર … હા અમે છીએ વણકર …

કવિ : “ જાન “
જાદવ નરેશકુમાર મોતીલાલ
મુ.પો. મલેક્પુર –વડ
તા . વડનગર , જિ. મહેસાણા
પી; ૩૮૪૩૫૫ મો. ૯૯૨૪૬૧૦૧૨૪

સપના માં આવીને ……..

સપના માં આવીને ……..
આજ સપના માં આવી ને કોઈ કહેતું હતું
મનની વાત એ જાણી લેતું હતું.
વાત માં ન હતો બહુ મોટો દમ
પણ કોણ જાણે મન હરી લેતું હતું
સપના માં આવીને ……..
ખારાશ પણ આ સાગર માં જાણે
લોટો પાણી મળી જતું હતું
સ્વાર્થના આ સંસાર માં જાણે
નિસ્વાર્થ વાત કરી જતું હતું.
સપના માં આવીને ……..
ભાંગી જવાની સ્થિતિ માં કહેતું હતું
તે શબ્દ શરીર માં ઉર્જા ભરતા હતા.
જયારે પણ બાજી હરી જવાની તૈયારી માં હોઉં
પણ એના શબ્દો પડે બાજી પલટાઈ જતી હતી.
સપના માં આવીને ……..
સામે પડકાર હતો હિમાલય જેવડો
જીલી ગયો તેને વહેતા પ્રવાહની જેમ
જાણે આવી ને અને શું કહું ?
જીવન આખું એમ જ રહ્યું …
સપના માં આવીને ……..
જીવનના પાના હતા એક સામટા
પણ ગોખાય ગયા પલ વારમાં .
તે મારા માટે અશાર્યા હતું
કેમ કે કોઈના ખભા પર મારું મસ્તક હતું
સપના માં આવીને ……..
ડાંખરા સાવન (સાવલ)
(02)
ક્યાં કરું મેં ક્યાં કરું

કહા ખો ગયા યે મેરા સપના
યહા ખો ગયે સબ અપને
ક્યાં કરું મેં યહા જીકે
કહા ચલે ગયે સબ અપને
ક્યાં કરું મેં ક્યાં કરું મેં ક્યાં કરું
તુજે કેસે ભૂલ પાઉંગા
ઇસ દુનિયામે કેસે પાઉંગા
કહા ચલી ગય છોડ કે મુજે
અબ હો ગઈ ઇન્તજાર કી સબ હદ પાર
ક્યાં કરું મેં ક્યાં કરું મેં ક્યાં કરું
તુજ કો અપના બનાને કી લગન હે
તુજ કો નફરત કી અગન કયું હે
મેરે દિલ કી હર ધડકન
નામ તેરા બોલતી હે
ક્યાં કરું મેં ક્યાં કરું મેં ક્યાં કરું
છોડ દુંગા એ બંધન સારે
બોલ દુંગા સારે જગ કો
તું હી હે તો મેરી શ્વાસે
તેરે બીના તેરે બીના તેરે બીના
ક્યાં કરું મેં ક્યાં કરું મેં ક્યાં કરું
તુજે ભૂલ ને કી બાત છોડ દે
સોચ પા ને કી બાત
પાઉંગા તુજ કો મેં પાઉંગા
પર કેસે કુચ તો બતાવ કી
ક્યાં કરું મેં ક્યાં કરું મેં ક્યાં કરું

ડાંખરા સાવન (સાવલ)
03
હજારો છે ભારત માં

હજારો છે ભારતમા કે જે દેશ માટે જીવે છે.
પણ છે આનાથી બમણા જે રાજકારણ માં રમે છે.
એ જ વિકાસ અવરોધક છે. ભારત માટે ધાતક છે.
જાણે છે એ બોલતા નથી,ને બોલે છે એ જાણતા નથી.
હર કામના પૈસા માંગે છે, ભારતમાંના નારા બલાવે છે.
ભારતીય સંસ્કૃતિ વિસરી ગયા, પસ્સીમી રંગે રંગાયા છે.
પણ ક્યાં જાણે છે એવો પસ્સીમી સૂર્ય સદા આથમે છે.
અહી ભણેલો સદા વેચાય છે, ગણેલો હમેશા પસ્તાય છે..
એ નથી જાણતા કે એ દેશ માટે કેટલો ઉપયોગી છે.
ચુંટણી માટે વોટ માંગે છે, વિકાસ નું એક વર્ષ બગાડે છે.
અંદરો અંદર ઝગડે છે, વિદેશ સતા હરખાય છે.
એકસો એકવીસે શું બગાડું, તમારું હવે વિકાસ ની હરીફાઈ કરો.
કહેવું છે તો ઘણું બધું પણ મર્યાદા એ રોક્યો છે
માફ કરજો ભારત માના સાચા સપૂતો તમને મારા સલામ છે

O4
યહા હર દિન સોનેરી સુરજ નિકલતા હે

યહા હર દિન સોનેરી સુરજ નિકલતા હે ,હર કોઈ ઈતિહાસ લીખ જાતા હે
અપને જીવન કી હર કમાઈ ,દેશ કો અર્પણ કર જાતે હે
અપને જીવન કી સારી સફળતા ,ભારત કો અર્પણ કર જાતે હે
યહા હર દિન ……………………………..
સોતે હે વો મરતે હે , બેઠે હે વો અળસી હે
યહા જો જાગ જાતે હે , વો ઉડને લગતે હે ઔર
ભારત કો જગસીર મોર બના જાતે હે
યહા હર દિન ……………………………..
તુમ કયું ગાતે હો અપની દર્દ ભરી કહાની ,નજર ડાલો ઇસ ઈતિહાસ પે
જો દુખી હે વો ખડા હુઆ હે અપને પેરો પે
આખરી દમ તક હિમત ઔર ધેંર્ય સે
લિખા અપના ઈતિહાસ ઔર ,સુખી બન કર ચલે ગયે
યહા હર દિન ……………………………
હર ગીત લીખું વતન કે લિયે ,હર કરમ હે ભારત કે નામ
સાવન કહે જીલો હર પલ ભારત કે નામ,મુક્ત હો જાવ દેશ ભક્તો કે ઋણો સે
સફળ બનો બનો તુમ્હારે જીવન મેં ,ઈતિહાસ લીખલો અપને નામ કા
ઔર પ્રેમ સે બોલો જય ભારત જય હિન્દ

Dankhara savan (saval) Mohanbhai
village :bela(bhvnagar)
current live surat
birth date 12/12/1994
mo.no. 9624515540
b.com with c.s

સમય

સમય
——-
સમયનું કામ છે, એટલે ઓગળે છે.
નામ બરફનું છે, સમય ઓગળે છે.
પકડવો છે સમયને મુઠ્ઠીમાં પણ,
દેખાતો નથી એ, બસ ઓગળે છે.

છે સમય લાગણીભીનો ને ઓગળે છે,
લાગણીશૂન્ય પણ છે, છતાં ઓગળે છે.
નથી સમજાતું, સમયને બાંધવો શેં ,
પકડવો કઠીન, સતત ઓગળે છે.

છે સમય જરૂરી લક્ષ્ય વિંધવા કાજે,
શિખરે પહોંચતાં, તરત ઓગળે છે.
સફળતા મેળવે, જે સમય ઓળખે છે.

-જ્યોતિકુમાર વૈષ્ણવ.

મારું બાળપણ !

વરસાદ પછી
ગ્રંથાલય માંથી બહાર નિકળ્યો ને,
વરસાદ!
અરે! ઘોઘમાર વરસાદ.
હાથતાલી આપી રહેલા વાદળો,
આજ અનાઘાર વરસી રહયા હતા.
એ જોઈ,
મારો માહયલો આનંદિત આનંદિત.
દૂરથી બાળકોનું ટોળું,
વેરણ-છેરણ આવતુ દેખાય,
ખભે દકત્તર,માથે સીવેલું પ્લાસ્ટીક ને રમત કરતુ’તુ.
આ તરફ યુવાનિયાઓ,
ગોળ કુંડાળું કરીને ફૂલ-રેકેટ રમતા’તા,
ચપ્પલ અને વિક્સની ખાલી ડબ્બી વડે.
મને થયું હું જાઉં પણ ….
ન જઈ શક્યો.
અચાનક મારું બાળપણ સાભર્યું,
અમે હાથમાં દકત્તર ને માથે ખાતરની થેલીની સોડમાં લપાતા-લપાતા નિશાળે જતા’તા,
કાગળની હોડી બનાવી રમતા’તા,
રેલ આવે ત્યારે લાકડાના થડીયા પર બેસી તરતા’તા,
પણ,
આજે,
વઘુ સમજુ બની ગયેલો હું,
સત્તત ઝંખુ છું,
મારું બાળપણ !

-જિગ્નેશ ઠક્કર ‘નાદાન’

કૃષ્ણ મળે તો …

કૃષ્ણ મળે તો મારે એક વાત કરવી છે.
ન કે રાધાની, મીરાંની વાત કરવી છે.
મેડતામાં જન્મેલી ને બાળપણથી વરેલી,
એ પ્રેમદિવાની મીરાંની વાત કરવી છે.
દુઃખ, દર્દ, વિરહ વેઠયાં પણ ન ભુલી તને,
એ લોકદિવાની મીરાંની વાત કરવી છે.
સૌ કહે છે મીરાં અખંડ વરની મૂર્તિમાં સમાણી
પણ અકબરને મળેલી એ મીરાંની વાત કરવી છે.

-જિગ્નેશ ઠક્કર ‘નાદાન’