આકળવિકળ આંખકાન વરસાદ ભીંજવે Rameshbhai Parekh

આકળવિકળ આંખકાન વરસાદ ભીંજવે
હાલકડોલક ભાનસાન વરસાદ ભીંજવે

ચોમાસું નભ વચ્ચે લથબથ સોળ કળાએ ઉગ્યું રે વરસાદ ભીંજવે
અજવાળું ઝોકાર લોહીની પાંગત સુધી પૂગ્યું રે વરસાદ ભીંજવે

નહીં છાલક, નહીં છાંટા રે વરસાદ ભીંજવે
દરિયા ઉભા ફાટ્યા રે વરસાદ ભીંજવે

ઘરમાંથી તોતિંગ ઓરડા ફાળ મારતા છૂટ્યા રે વરસાદ ભીંજવે
ધૂળ લવકતા રસ્તા ખળખળ વળાંક ખાતા ખૂટ્યા રે વરસાદ ભીંજવે

પગના અંતરિયાળપણાને ફળિયામાં ધક્કેલો રે વરસાદ ભીંજવે
નેવાં નીચે ભડભડ બળતો જીવ પલળવા મેલો રે વરસાદ ભીંજવે

બંધ હોઠમાં સોળ વરસની કન્યા આળસ મરડે રે વરસાદ ભીંજવે
લીલોધમ્મર નાગ જીવને અનરાધારે કરડે રે વરસાદ ભીંજવે

અહીં આપણે બે અને વરસાદ ભીંજવે
મને ભીંજવે તું તને વરસાદ ભીંજવે

થરથર ભીંજે આંખકાન, વરસાદ ભીંજવે,
કોને કોનાં ભાનસાન, વરસાદ ભીંજવે.

-રમેશ પારેખ

લાગ્યો કસુંબીનો રંગ – Zaverchand Meghani

લાગ્યો કસુંબીનો રંગ -
રાજ , મને લાગ્યો કસુંબીનો રંગ !

જનનીના હૈયામાં પોઢંતા પોઢંતા
પીધો કસુંબીનો રંગ;
ધોળાં ધાવણ કેરી ધારાએ ધારાએ
પામ્યો કસુંબીનો રંગ. – રાજo

બહેનીના કંઠે નીતરતાં હાલરડાંમાં
ઘોળ્યો કસુંબીનો રંગ;
ભીષણ રાત્રિ કેરા પહાડોની ત્રાડોએ
ચોળ્યો કસુંબીનો રંગ. – રાજo

દુનિયાના વીરોનાં લીલા બલિદાનોમાં
ભભક્યો કસુંબીનો રંગ;
સાગરને પારે સ્વાધીનતાની કબરોમાં
મહેક્યો કસુંબીનો રંગ. – રાજo

ભક્તોના તંબૂરથી ટપકેલો મસ્તીભર
ચાખ્યો કસુંબીનો રંગ;
વહાલી દિલદારાના પગની મેંદી પરથી
ચૂમ્યો કસુંબીનો રંગ. – રાજo

નવલી દુનિયા કેરાં સ્વપ્નોમાં કવિઓએ
ગાયો કસુંબીનો રંગ;
મુક્તિને ક્યારે નિજ રક્તો રેડણહારે
પાયો કસુંબીનો રંગ. – રાજo

પીડિતની આંસુડાધારે-હાહાકારે
રેલ્યો કસુંબીનો રંગ;
શહીદોના ધગધગતા નિઃશ્વાસે નિઃશ્વાસે
સળગ્યો કસુંબીનો રંગ. – રાજo

ધરતીનાં ભૂખ્યાં કંગાલોને ગાલે
છલકાયો કસુંબીનો રંગ;
બિસ્મિલ બેટાઓની માતાને ભાલે
મલકાયો કસુંબીનો રંગ. – રાજo

ઘોળી ઘોળી પ્યાલા ભરિયા : રંગીલાં હો !
પીજો કસુંબીનો રંગ;
દોરંગા દેખીને ડરિયાં : ટેકીલાં હો !
લેજો કસુંબીનો રંગ ! – રાજo

રાજ , મને લાગ્યો કસુંબીનો રંગ -
લાગ્યો કસુંબીનો રંગ.

- ઝવેરચંદ કાળીદાસ મેઘાણી

મારામાં ઝાડ હજી જાગે! – મુકેશ કાનાણી ‘નાકામ’

અધખુલી બારી ઉપર ચકલી બેઠી,
બારણાંને આવું કાં લાગે?
મારામાં ઝાડ હજી જાગે!.

કીડિ ઘસાય જરી ખરબચડી છાલે,
ફટ્ટ પૂછે વર,વાગ્યું નથીને ગાલે.
ઝાડ આખુ જુમે ખરે બધા પાન હેઠા,
ચકાની પાંખથી પિંછૂ ખરે મનાવે શોક બેઠા બેઠા.
બારસાખે અભરખાના બંધાય તોરણ,
આજે સુના અવસર કાં લાગે.
મારામાં ઝાડ હજી જાગે!.
બારણાંને આવું કાં લાગે?.
થાય જરી ડાળીની સુક્કી લાગણીઓ,
હોલો ચારેક સળેકડાં હળવે હાથે ભાંગે.
લટકેલી વાગોળે જૂલતો પવન,
એતો ઓળંગે ટેકરી ફલાંગે.
થઇ સુંવાળી છાતીને ટંકાયા મોર.
તોય,કુહાડીના ઘા હજી વાગે.
બારણાંને આવું કાં લાગે!
મારામાં ઝાડ હજી જાગે.

- મુકેશ કાનાણી ‘નાકામ’

છોકરી આખુય ગામ રાખે ગજવામાં – મુકેશ કાનાણી ‘નાકામ’

વાળ ઊડે રે ઊડે હવામાં
છોકરી આખુય ગામ રાખે ગજવામાં.

હથેળીમાં ચીતરે જો મોર,
એના રૂવે રૂવે ફૂટે રૂમાલ.
લેવા જો જાય તો ગામ ગધેડે ગવાય,
પાધરે પેઠી વણનોતરી ધમાલ
હોડ ચાલે છે બજારે ફરવામાં.
છોકરી આખુય ગામ રાખે ગજવામાં.

આપમેળે ઉઘડે દશે દરવાજા,
જો નેવાની બ્હાર મુકે પગ.
કેમ છો? કેવા સભા ભરાય,
બેડા ઉતરામણની થાય લાગવગ.
કમખાની કસ ઢીલી ભાળે તો
પકડવા દોડે આખુય ગામ હવામાં.
છોકરી આખુય ગામ રાખે ગજવામાં.

આઠેય અંગ એના ઉઘડયા એવા કે,
ફૂલો યે ખોલી નવી ભાત.
છોરા ગાલમા,બુઢા ટાલમાં,
વય એવી વાત,બાકી ન કોઇ નાત.
ઘરે આટા ફાંકવાના ફાંફા પડે.
ધ્યાન દરપણે ઘર બાંધવામાં.
છોકરી આખુય ગામ રાખે ગજવામાં.

ઉત્તર દખ્ખણથી વાય વાયરા,
દિશાઓમાં ચડ્યા નવા તોર.
ચુંદડીએ ફૂટ્યા પતંગિયાના ટોળા,
જોવા ઉમટ્યું આખુ આભ ઘર મોર.
ઊંડે ઊંડેથી ઊભરાયા વીરડા.
તરસ્યું ગામની નજર પાણી ભરવામાં.
છોકરી આખુંય ગામ રાખે ગજવામાં.
વાળ ઉડે રે ઉડે હવામાં.

- મુકેશ કાનાણી ‘નાકામ’

બંધાણી …. – કેતન મોટલા “રઘુવંશી”

બંધાણી ….

ગીત ગઝલનો બંધાણી …
હું ગીત ગઝલનો બંધાણી ,
સાંજ ઢળે ને શબદ શબદને
લે’તો માણી માણી …. ૦ ગીત ગઝલનો બંધાણી …

ગીતો ,ગઝલો ,શેર- શાયરી ,
માણું રોજ કવિતા.,
પાને પાનું ભીંજવી નાખે ,
જાણે વહે સરિતા .
પંક્તિઓમાં પ્રાસ મળે તો ,
થા’તો પાણી પાણી ….. ૦ ગીત ગઝલનો બંધાણી …

શબ્દ સમૂળા સ્પર્શ કરે ,
અર્થો આપે આલિંગન ,
રોમરોમ નાચી ઉઠું ,
મહેકે છે મારું તનમન .
નરસૈયાનું કીર્તન ગાઉ ,
ગાઉ કબીર વાણી …….૦ ગીત ગઝલનો બંધાણી …

- કેતન મોટલા “રઘુવંશી”
(મુ. ભાટિયા , જી. જામનગર , મો. ૯૪૨૯૧૧૯૭૬૦ )

ઓહ! શું હું ખોટો છું??? -જ્યોતિકુમાર વૈષ્ણવ

ઓહ! શું હું ખોટો છું???

હું મારાં સંતાનોને ક્યારે ય આર્મીમાં નહીં મોકલું.
યુધ્ધ્થી ગભરાતો નથી, સંતાન પ્રેમમાં આંધળો પણ નથી,
સંતાનોની શહીદીનો પણ ડર નથી, હું તો ભયભીત છું,
નપાવટ, નાલાયક, નપૂંશક -
નેતાઓની નિર્માલ્ય નીતિથી.
ક્યારે લડવું, કેટલું લડવું, લડવું કે નહીં,
લડાઇ જેવી સ્થિતિ નિર્માણ થઇ છે કે નહીં,
વિજય છ્તા પરાજય – કેટલા પાછળ ખસી જવું,
જીતેલી જમીન તો જવા દો આપણો મલક
(છાડ બેટ યાદ છે ને?)
શત્રુને પાછો સોંપી દેવો-
એ બધું સૈન્યનો સેનાપતિ નહીં,
અનિર્ણાયક સ્થિતિમાં જ શ્વસતા નેતાઓ જ નક્કી કરે છે-
આર્મીના જવાનોને મળે છે માત્ર શહીદીની પુષ્પમાળા-
તોપો અને ઊંધી બંદુકોની સલામી-
પણ આપણે બધા જ વિચારી શું જો આ જ માર્ગે તો
દેશની સુરક્ષા સંભાળશે કોણ?
પણ શું હું ખોટો છું???

-જ્યોતિકુમાર વૈષ્ણવ

સેકન્ડ ઇનિંગ – માનાર્થ રક્ષિત દવે

સેકન્ડ ઇનિંગ

લગ્ન પછીના થોડાક જ દિવસોની આ વાત છે
આ તો મ્હારા એક મિત્રની સેકન્ડ ઈનીંગની શરૂઆત છે…..

દિવસો ને રાતો અમ સાથે વિતાવી જેણે ઉજાગરામાં
લગ્ન પછી તો જાણે કે એ પુરાઈ ગયો છે પાંજરામાં
શંકા છે મિત્રો સાથેની મસ્તીની હર ક્ષણો શું હજીયે યાદ છે ?
આ તો મ્હારા એક મિત્રની સેકન્ડ ઈનીંગની શરૂઆત છે…..

ગરજતો હતો અને ઘૂમતો હતો વાઘ બનીને જે આખાયે ગામમાં
બકરી બેં થઈને બેસી ગયો છે આજે એ પોતાના જ મકાનમાં
ચઢ્યો ઘોડી પર એ જ્યારથી ત્યારથી જ લગામ પત્નીના હાથ છે
આ તો મ્હારા એક મિત્રની સેકન્ડ ઈનીંગની શરૂઆત છે…..

રજાનો આખો દિવસ વિતાવતો જે કેવળ મસ્તી અને આરામમાં
ભરાઈ ગયો જણાય છે એ બિચારો આજે માત્ર ઘરકામમાં
એની “લાઈફ સ્ટાઈલ”માં આવી ગયો ઘણો મોટો બદલાવ છે
આ તો મારા એક મિત્રની સેકન્ડ ઈનીંગની શરૂઆત છે…..

માત્ર એક જ ફોન પર આવી જતો જે મિત્ર કોઈ પણ કામમાં
આજે એ જ વિચાર કરે છે કોઈને ફોનનો જવાબ આપવામાં
લાગે છે કે જીવન એનું હવે બની ગયું આજે એક પ્રશ્નાર્થ છે
આ તો મ્હારા એક મિત્રની સેકન્ડ ઈનીંગની શરૂઆત છે…..

થાકીને બેઠો છે એ મિત્ર આજે મ્હારી સાથમાં
અને કહી રહ્યો છે એ મને એનો અનુભવ મજાક મજાકમાં
“ભાઈ ! શું આ જ લગ્ન પછીનું જીવન છે? કે કોઈ મજાક છે?
હવે તો મને પણ લાગે છે કે મ્હારી સેકન્ડ ઈનીંગની શરૂઆત છે…..

થોડોક સમય લાગ્યો મને એને સમજવામાં
પછી આપ્યો મેં ઉત્તર એના જ પ્રશ્નનો ખુબ જ સહજતામાં,
“દોસ્ત ! આ છે લગ્નનો લાડુ..ખાય એ પસ્તાય ના ખાય એ પણ પસ્તાય છે ”
ચિંતા ના કર ! હજી દાવ આખો બાકી છે, ઈનીંગની આ તો કેવળ શરૂઆત છે…

-માનાર્થ રક્ષિત દવે